آورده‌اند . همهء مسلمانان ، - دانشمند و غير دانشمند - آن حضرت را يادگار نبوت و بزرگ و پيشواى خاندانى مىدانستند كه خداوند پليدى را از آنان دور گردانده و آنان را به خوبى پاك و پاكيزه داشته است . او سمبل مشروعيت مبارزه‌اى بود كه اهل بيت وحى عليهم السّلام ضد ستمگرى و سركشى دو سلسلهء بنى اميه و بنى عباس به راه انداخته بودند . همان‌گونه كه دانشمندان آن عصر نيز آن حضرت را به عنوان درياى جوشان علم ، امامى كه در دانش و معرفت كسى را ياراى هماوردى او نيست شناخته و به چشم يگانه استاد همهء دانش‌هايى كه بشر تا آن روز كشف كرده به ايشان نگاه مىكردند . امام صادق عليه السّلام حدود چهار دهه از عمر با بركت خويش را در حكومت بنى اميه گذراند و شاهد ستم و كشتار و قساوتى بود كه بنى اميه عموما نسبت به امت اسلام و خصوصا نسبت به اهل بيت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و شيعيانشان روا مىداشتند . طبيعى است كه پس از قيام امام حسين عليه السّلام اهل بيت عليهم السّلام به رهبران و پيش آهنگان محبوب توده‌هاى مسلمان تبديل شوند و از همان زمان گروه‌هاى عباسى نيز به نام اهل بيت عليهم السّلام و با شعار خشنودى آل محمد عليهم السّلام و بازگرداندن خلافت به فرزندان فاطمهء زهرا عليها السّلام دختر پيامبر صلّى اللّه عليه و إله شروع به فعاليت كردند . بنى اميه پس از ظلم و بيداد و كشتار فراوان و برانگيختن خشم عمومى به ناچار از اريكهء قدرت سقوط كردند ، امام صادق عليه السّلام نيز از مبارزهء باز خوددارى فرمود و تحت تأثير شعارهايى كه بنى عباس از آن‌ها براى نشستن در جاى بنى اميه و به دست گرفتن قدرت پس از سقوط آنان مطرح مىكردند واقع نگرديد .