شايستگى چنان رهبرى با عظمتى بخشيد كه پس از پدرش امير مؤمنان و برادرش امام مجتبى عليه السّلام انتظار آن مىرفت و جد بزرگوارش بارها از اين موضوع به صراحت سخن گفته بود . آن‌جا كه فرمود : « الحسن و الحسين امامان قاما او قعدا ، اللّهمّ انّي احبّهما فأحبّ من يحبّهما » ؛ حسن و حسين دست به قيام بزنند يا نزنند ، امام و پيشوا هستند . خدايا ! من آن‌دو را دوست دارم و تو نيز دوستدارشان را دوست بدار . در وجود مبارك اين امام و الاتبار دو نهر فضيلت نبوّت و امامت به يكديگر پيوسته و مجد و عظمت و بزرگوارى در او گرد آمده بود . مسلمانان ، پاكى ، صفا و صميميّت ، وارستگى ، كرم و بخششى را كه در پدر و مادر و جدّ بزرگوارش سراغ داشتند ، در او يافتند . شخصيت امام حسين عليه السّلام يادآور همهء آن بزرگواران بود ؛ به همين دليل به او عشق و محبّت ورزيده و ارج مىنهادند ، آن بزرگوار در كنار امور ياد شده در مشكلات زندگى و امور دينى مردم پس از پدر و برادر ارجمندش تنها مرجع حلّ مشكلات آنان به شمار مىآمد به ويژه پس از آن‌كه مسلمانان در نتيجهء تسلّط حكومت جاهل امويان به زندگى مشقّت بارى دچار گرديدند . اين وضعيّت آنان را در چنان بن‌بست جديدى قرار داد كه پيش از آن نظيرش را نديده بودند و امام حسين عليه السّلام تنها شخصيت اسلامى الهى بود كه توانست امّت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله را به خصوص و بشر را عموما از چنگال پليد اين جاهليت جديد برهاند . حسين بن على عليه السّلام نيز مانند پدر بزرگوار و برادر ارجمندش امام مجتبى عليه السّلام در تمام مراحل زندگى و سيرهء عملى خود نمونهء كامل انسان الهى و در صبر و بردبارى بر آزار و اذيّت در راه خدا و گذشت و كرم و بخشش و مهربانى و شجاعت و ذلّت‌ناپذيرى و عرفان و عبادت و بندگى و بيم از خدا و