امام عليه السّلام از آغاز رسالت نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم از آن بزرگوار حمايت و پشتيبانى كرد و در كنار او به چنان جهاد بىنظيرى دست زد كه اسلام از ظلمت و تاريكى شرك ، پديدار و چهرهء واقعى حق نمايان گشت ، زمامدار دين لب به سخن گشود و عربده‌هاى شياطين به خاموشى گراييد و سپس دچار گرگ‌صفتان عرب و سركشان اهل كتاب گشت « 1 » . پس از آن كه پيامبر والامقام اسلام در مدتى كوتاه گام‌هاى شگفت‌آورى در مسير تغيير نظام جاهلى برداشت . اسلام ، براى دست‌يابى به اهداف بزرگش ، مسيرى دشوار و طولانى در پيش داشت و نيازمند برنامه‌ريزى كامل و رهبرى هوشمندانه‌اى بود كه در ايمان و كمال و اخلاص و هوشمندى و تدبير ، كمتر از شخصيّت رسول اكرم نباشد و طبيعى بود اين آخرين رسالت كه خلاصهء رسالت‌هاى همهء پيامبران و وارث زحمات و تلاش‌هاى پيگير آنان طىّ تاريخ به شمار مىآمد ، براى آيندهء خود برنامه‌ريزى كند . . . بدين‌گونه خاتم پيامبران صلّى اللّه عليه و إله و سلم به فرمان خداى سبحان به گزينش شخصى پرداخت كه صفات برجسته‌اش وى را نامزد استمرار و ادامهء اين رسالت ساخته بود تا در راستاى به ثمر نشستن اهداف آن ايثار و از خودگذشتگى نشان دهد و از همهء زشتىها و رسوبات جاهلى مبرّا و از جنبهء آگاهى و ايمان و اخلاص و جانفشانى در راه خدا به برجسته‌ترين درجات شايستگى آراسته باشد . على بن ابى طالب عليه السّلام جايگزينى بود كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم وى را به گونه‌اى ويژه در خور پذيرش مسئوليّت اين رسالت تربيت كرد ، تا مرجعيّت فكرى و سياسى پس از خود را به وى واگذار نمايد و با همكارى پايگاه مردمى از مهاجر

--> ( 1 ) . بخشى از خطبهء معروف حضرت زهرا ( س ) كه اندكى پس از رحلت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم آن را در برابر ابو بكر و عمر ، ايراد فرمود .