فلانى - كه منظورش بزرگان از اهل علم بوده و از دنيا رفتند - از كافران هستند ؛ اگر شخصى به اين موارد شهادت مىداد ، قبول مىكرد تا داخل در مذهبش شود . او با صراحت ، به تكفير امت ، از صدراسلام تا سال 600 ق . مىپرداخت و هر كس را كه از او پيروى نمىكرد تكفير مىنمود ، اگر چه آن شخص از پرهيزگارترين مسلمانان بود و خلاصهء سخن اينكه : همگى را مشرك مىناميد و خون و اموال‌شان را مباح مىدانست و ايمان را در پيروان خود ، احتكار مىكرد « 1 » . 4 . محمدبن عبدالوهاب ، درود بر پيامبر خدا ( ص ) بعد از اذان را زشت مىشمرد و از ذكر درود بر پيامبر ( ص ) در شب جمعه و اينكه با صداى بلند بر روى منابر بر پيامبر ( ص ) درود بفرستند ، نهى مىنمود و هركس از دستورش سرپيچى مىكرد ، به‌شدت تحت تعقيب قرار مىگرفت . حتى وى فرد نابينايى را كه مؤذّن بود و بعد از اذان بر پيامبر خدا ( ص ) درود فرستاد ، به قتل رسانيد . او فريبكارانه به يارانش القا مىكرد كه اين عمل من محافظت از حريم توحيد است . او بسيارى از كتاب‌هايى را كه در موضوع درود بر پيامبر ( ص ) بود ؛ مانند دلائل الخيرات و . . . به آتش كشيد . حتى به همين نيز اكتفا نكرد ، بلكه بسيارى از كتب فقهى و تفسيرى و حديثى را كه

--> ( 1 ) . الدرر السنية فى الردّ على الوهابية ، ص 39 ؛ الفجرالصادق ، ص 17