عثمان بن مَعمر بر زبان راند و آن اين بود كه شخصى نزد عثمان آمد و گفت : ملخها به شهر ما حمله كرده‌اند و ما مىترسيم كه زراعت را بخورند . عثمان در پاسخ با طعنه گفت : ما مرغانى را براى مقابله با ملخها مىفرستيم تا آن‌ها را بخورند . به خاطر اين كه عثمان ملخها را به سُخره گرفت ، خداوند سبحان بر شهر و مردم آن غضب نمود ! و اين مسأله نشانى از نشانه‌هاى خداوند است كه جايز نيست ملخها را به مسخره گرفتن و خداوند هم ملخها را به شهر فرستاد و اهل آن را نابود كرد ! وقتى سعودىها بر حاكم عيينه چيره شدند ، در صدد بر آمدند قلمرو خود را گسترش دهند . لذا به بلاد اسلامى تعرض كردند . به همين دليل به تقويت قواى خود پرداختند و در ابتدا لشكرِ خود را مجهّز به 7 گروه شترسوار نمودند . آنچه كه روشن است اينكه ، اين لشكر مجهّز و جنگجويان شترسوار ، هيچ‌گاه در بلاد كفار و مشركان به جهاد نپرداختند و قلمرو به اصطلاح جهاد مقدسشان ، خصوص بلاد مسلمانان بوده است . همانانى كه لا إله إلا اللَّه . . . محمّد رسول‌اللَّه بر زبان داشتند . وقتى ابن عبدالوهاب قدرت و سيطرهء خود را مسلّم ديد ، به اهل نجد - كه همگى مسلمان و سنى بودند - نامه‌اى نوشت و از آنها خواست به مذهب توحيد داخل شوند ، امّا گروهى چون سخن ابن عبدالوهاب را ناروا