روزگارى كه با ابن عبدالوهّاب هم‌پيمان گرديد ، به سختى حكومت مىكرد و ابن سعود آنقدر از نظر مالى متمكن نبود كه بتواند معيشت شاگردان خاص ابن عبدالوهاب را تأمين كند . اما بعد از جنگ‌هاى اوليه ، سيلى از غنائم روانهء شهرگرديد ؛ بهگونه‌اى كه اين غنائم را طبق احكام خودشان عادلانه تقسيم كردند ! كه خمس اموال غارت شده از مسلمانان را ابن سعود برداشت و بقيه به نسبت هر پياده نظام يك سهم و هر سواره‌نظام دو سهم ، بين افراد لشكر تقسيم گرديد . تمسّك به عقايد وهابى ، مىتوانست افراد را ثروتمند سازد ؛ چرا كه آنها با جنگ‌هايى كه صورت مىدادند ، به زعم خودشان اموال مشركان ! را برمىداشتند و به مسلمانان - واقعى به نظر آنها ، كه همگى پيرو آيين وهابيت بودند ! - مىسپردند . عثمان بن مَعمر كه از قدرت ابن سعود بيمناك شد ، دختر خود را به همسرى يكى از پسران ابن سعود درآورد . اما آن كينه‌اى كه بين ابن عبدالوهاب و امير عثمان بود ، پايانى نداشت و علتش - همچنانكه گذشت - اين بود كه عثمان بن مَعمر ، ابن عبدالوهاب را از شهر راند و سرانجام همينكينه باعث شد كه ابن‌عبدالوهاب شخصى را مأمور كند تا عثمان را به قتل برساند . لذا عثمان در حالى كه در محراب نماز بود ، به قتل رسيد . در كتاب « تاريخ نجد » - كه توسط وهابيون منتشر شده - ، آمده است : عثمان بن مَعمر ، مشرك و كافر بود .