در ميان نهاد و ميان او و حاكم ، پيمانى برقرار گرديد و قرار شد كه حاكم از او پشتيبانى كند . پيمان منعقد شده به اين صورت بود كه عثمان بن مَعمر ، محمد بن عبدالوهّاب را در آشكار نمودن دعوت و انتشار عقايدش آزاد بگذارد و در مقابل ، محمد بن عبدالوهّاب به هر ترتيبى كه ممكن است ، وى را بر نواحى نجد مسلّط كند ؛ چرا كه در آن زمان نجد به شش امارت تقسيم مىشد كه يكى از آن‌ها ، امارت عيينه بود . براى استحكام اين روابط ، عثمان بن مَعمر خواهرش را به تزويج محمد بن عبدالوهاب درآورد . بدين ترتيب ابن عبدالوهاب براى دنيا ، دين را تسخير نمود و حاكم نيز بر منطقهء نجد مسلّط گرديد . امّا اين پيمان چندان طول نكشيد ؛ چرا كه به دستور ابن عبدالوهاب ، قبر زيدبن خطاب « 1 » تخريب شد و شهر به تشنج و التهاب كشيده شد . خبر دعوت محمد بن عبدالوهّاب و اعمالى كه او صورت داده بود ، به سليمان الحميدى ، امير احساء و قطيف رسيد . وى نامه‌اى براى عثمان‌بن مَعمر نوشت و دستور داد ابن عبدالوهاب را به قتل برساند .

--> ( 1 ) . زيد بن خطاب ، برادر عمر بن خطاب و از او بزرگتر بود و قبل از او اسلام آورد . ظاهراً در تمامى جنگ‌هاى پيامبر 6 شركت كرده است . وى در سال 12 هجرى ، در جنگ يمامه به همراه 600 نفر از اصحاب پيامبر 6 كشته شد ؛ سير اعلام النبلاء ، ج 1 ، ص 298