هيچ گونه چشم‌داشتى تلاش مىكند . اين چهره ، هنگامى سرمشق جانبازى است كه در روزگار تنهايى ، پاىبندى او به ارزش‌ها و اعتقادات ، مانع از زمين گذاشتن سلاحش مىشود . حضرت عباس عليه السلام در چنين روزگارى مىكوشد بر خلاف بىوفايى ديگران و كوشش دشمن براى از هم گسيختن صفوف مبارزان ، به وسيله تهديد و تبليغات سوء ، بر مرام خود پافشارى كند و پرچم وفادارى را بر زمين نگذارد . سرباز فداكار ، اگر چه مرگ را پيش چشمان خود مىبيند ، نمىترسد و هم‌چنان با روحيه عالى به مبارزه خويش ادامه مىدهد . خون چنين سربازى ، بزرگ‌ترين تضمين براى بقاى ارزش‌هاى اوست ؛ زيرا سبب بيدارگرى چشم‌هاى خواب آلوده و فطرت‌هاى غبار گرفته مىشود . حركت و حضور حضرت عباس عليه السلام در نهضت حسينى و شهادت او در راه رسيدن به اهداف عالى خود ، گوياى بزرگىِ حماسه و عرفان اوست . او كه در آغاز حركت ، بىوفايى ياران را ديد ، اما از حركت و پويايى باز نايستاد ؛ زيرا از كودكى براى جانبازى در راه حق ، آموزش ديده بود . هم او بود كه باران تير و سيل شمشيرها در آخرين لحظات ، سبب ايستايى او نگرديد و از مبارزه ، آن هم با دستانى كه