بنام و برخاسته از خاندان وحى و درختى تناور در بوستان دانشمندان شيعى است . وى از راويان احاديث اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام بوده و دانشمندان بسيارى شاگرد او بودند « 1 » و وى را فردى مورد اعتماد و بلند مرتبه در نقل روايات امامان معصوم عليهم السلام دانسته‌اند . « 2 » از او كتاب‌هاى زيادى بر جاى مانده است كه عبارت است از : كتاب التوحيد ، الزيارات و المناسك ، ردّ محمد بن جعفر اسدى و . . . او در دستْ نوشته‌هاى خود ، احاديث بسيارى را از امام صادق عليه السلام نقل كرده است . « 3 » او در قرن چهارم ه . ق مىزيسته است و مرقد شريف او ، در جنوب شهر حله ، بين رود دجله و فرات و در دهكده‌اى به نام قريه حمزة قرار دارد . پيش‌تر در مورد محل دفن او اختلاف بوده و مردم مىپنداشتند مرقد او متعلق به حمزة بن موساى كاظم عليه السلام است « 4 » و با اين پندار ، او را زيارت مىكردند ، اما داستان جالبى سبب بر طرف شدن اين پندار شد . مىگويند : عالمى ربانى و فقيهى بزرگ به نام سيد مهدى قزوينى ، جهت تبليغ معارف دينى به حله رفت . او گهگاه از كنار مرقد ابويعلى حمزة بن قاسم مىگذشت ،

--> ( 1 ) . العباس عليه السلام ، ص 201 ( 2 ) . ابو العباس احمد بن على النجاشى ، رجال النجاشى ، ص 334 ( 3 ) . همان ؛ شيخ محمد تقى تسترى ، قاموس الرجال ، ج 4 ، ص 46 ( 4 ) . قاموس الرجال ، ج 4 ، ص 46 ؛ رجال النجاشى ، ص 334