ضمناً براى ثبت در تاريخ ، جزئيات اين جنايت عظيم را يادآورى مىكند ، و حتى تاريخ آن را با ذكر روز ، بيان و كار موّرخان را آسان مىكند . او اين مسؤوليّت را نيز خود انجام مىدهد و در پايان نيز يكى از فضايل و كرامات بزرگ پدرش على عليه السلام را نيز كه شايد به‌دست فراموشى سپرده شده بود و يا به‌دست بنىاميه و دشمنان ازبين‌رفته بود در خاطره‌ها زنده و تجديد مىكند و اجر و پاداش نقل حديث در فضايل پدرش را نيز كه يكى از عبادتهاى بزرگ ، بخصوص در آن محيط و زمان بوده به دست مىآورد ! و . . . « 1 » و خلاصه كارى مىكند كه راوى حديث مىگويد : « فَأَبْكَت وَ اللَّهِ كُلَّ عَدُوٍّ وَ صَديق . . . » ! [ به خدا سوگند زينب كارى كرد كه هر دشمن و دوستى را به گريه انداخت . ] راوى نگفته است كه خود زينب هم در هنگام بيان آن سخنان گريه مىكرد يا نه ! و معلوم نيست آن بانوى پرتحمل و شكيبا درآن فرصت حساس تحت تأثير آتش‌سوزان دل قرار گرفته و اشك و گريه او را بىتاب كرده باشد ، اما آنچه براى او اهميت داشت همان گريهء تماشاچيان و بخصوص دشمنانى بود كه سخنان او را مىشنيدند و اين‌گونه تحت

--> ( 1 ) - موّرخان در تعيين روز عاشورا و شهادت امام حسين عليه السلام و اين كه آن روز دوشنبه بوده است اختلاف دارند اما استاد ما مرحوم شعرانى در پاورقى ترجمهء « نفس المهموم ، ص 202 بتفصيل روى اين موضوع بحث كرده و از روى حساب دقيق تاريخى وزيجها ثابت كرده است كه عاشورا در روز دوشنبه بوده است ، و براى اطلاع بيشتر به كتاب مزبور مراجعه كنيد .