آنها را يادداشت مىكنند و پس از مراجعت به شهرهاى خود بازگو مىكنند . . . و سر انجام در تاريخ ثبت مىشود . آرى زينب عليها السلام با بصيرت و بينايى كامل خود اينها را مىدانست و به جاى آنكه از ديدن اجساد به خون آغشتهء برادرها و برادرزاده‌ها و جوانان خويش ، شكيبايى و توان خود را از دست بدهد و صدا را به گريه و شيون بلند كند و مانند زنان عاجز از زمين و زمان شكايت كند و از بدبختى خود بنالد و احياناً از شدت ناراحتى سخنان ناروايى بر زبان جارى سازد ، از اين فرصت زودگذر در جهت اهداف دين و مكتب و برادر شهيدش استفاده مىكند و براى به ثمر رساندن آن نهضت مقدس در آن موقعيت حساس تا حدّ توان از نيرو وامكاناتش از كمال بهره‌بردارى را مىكند . يك فراز ديگر در يكى از مقاتل به نقل از حضرت زينب عليها السلام چنين آمده است : « يا مُحَمَّداه ! بَناتُكَ سَبايا وَ ذُرِّيَّتُكَ مُقَتَّلة ، تُسْفى عَلَيهِم ريحُ الصَّبا ، وَ هذا حُسَينٌ مَحْزُوزُ الرَأس مِنَ القَفا ، مَسْلُوبُ العِمامَةِ وَ الرِّداء ، بَأَبي مَنْ اضْحى عَسْكَرُه في يَوْمِ الاثنينِ نَهْباً ، بِأَبِي مَنْ فُسْطاطُهُ مُقَطَّع العُرى ، بَأَبِى مَنْ لا غائِبَ فَيُرتَجى ، وَ لاجَريح فَيُداوى ، بَأَبي مَنْ نفسي له الفِداءُ ، بأبي المهمومُ حَتّى قَضَى ، بأبي العَطْشَان حَتّى مَضَى ، بأبي من شَيبتُه تَقْطُرُ بِالدِماءِ ، بِأَبي مَنْ جَدُّهُ مُحَمَّد المُصْطَفى ، بِأَبي مَنْ جَدُّهُ رَسُولُ إله السَّماءِ ، بِأَبي مَنْ هُوَ سِبْطُ نَبِىِّ الهُدى ، بِأَبيِ مُحَمَّد