ملك ملتانى است . وى به دليل ترسى كه از ماندن در حجاز داشت ، با سيزده نفر از فرزندانش فرار كرد تا گذرش به هند افتاد و در ملتان ساكن شد » . شيخ ابوالحسن محمد بن ابى جعفر نسابه عبيدلى مىگويد : كسى را مانند ابوعبدالله جعفر در حُسن خُلق و بزرگى ، شجاعت و زيادى مال و فرزند نديدم . هنگامى كه او از حجاز رخت بر بست ، بسيارى از نزديكان او نيز با او همراه شدند و به ملتان رسيدند و او را پادشاه آنجا ساختند و با وى بيعت كردند و تاكنون در آنجا هستند . « 1 » عمرى نسابه نيز مىنويسد : « اكثرهم على راى الاسماعيليه » ؛ « بيشتر ايشان بر عقيده اسماعيلى هستند » . « 2 » هنگامى كه يعقوب ليث صفار به طبرستان حمله كرد و حسن بن زيد داعى ( مؤسس دولت علويان طبرستان ) را از سارى ، آمل و مامطير بيرون راند و آسيب‌هاى سنگينى به او وارد كرد ، قصد تصرف ملتان كرد و با ابوعبدالله جعفر الملك به نبرد پرداخت كه در اين جنگ ، حدود 120 تن از فرزندانش به شهادت رسيدند . ازاين‌رو ، آن سال را « عام الشهادة » ؛ « سال شهادت » ناميدند . « 3 »

--> ( 1 ) . المجدى ، ص 473 . ( 2 ) . همان ، ص 474 ؛ عمدة الطالب ، ص 452 . ( 3 ) . تاريخ تشيع و مزارات شهرستان سارى ، صص 88 - 90 .