كاهين از قراى مهارجان در ولايت قاين افتاد و به واسطه عارضه‌اى كه آن مخدره را روى داد ، خرمن زندگانى به باد داد . محرمانش به امر تجهيز و تكفين پرداخته و آن درّ ثمين را بر سر پشته‌اى در صدف خاك مدفون ساختند و قبه‌اى بر سر تربت او برافراختند و از بركات آن قبه زاهره ، بر دامن آن عقبه فاخره ، سوقى پيدا شد كه مخارج راه ندارد و از سقف آن سوق ، آبى به غايت شيرين متقاطر است و از اجتماع قطرات آب در وسط آن ، آبخانه‌اى صورت گرفته و بر دهان سوق ، صفه‌اى ساخته‌اند و در پيش صفه ، تختى است كه آب از زير آن جارى است و از شيوه ( جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ ) نشان مىدهد . صاحبان امراض و علل ، از نوشيدن آن آب زلال ، شفا يافته و بىآسيب و خلل مىگردند . نويسنده بهارستان گويد كه در مقاله متقدمه ، حديث آمدن حضرت امام محمدتقى ( ع ) را به خراسان از راه طبس مسينا و عبور بر ولايت قهستان از تاريخ بيهق نقل نموديم و بسى نزديك به حدس است كه در آن سفر كه منظور از آن ، ازدواج ام‌الفضل دختر مأمون خليفه عباسى بوده ، مخدراتى از خاندان عصمت با حضرت جواد همراه باشند و اين مخدره ، در ذهاب يا اياب ، در منزل كاهين وفات يافته باشد . نويسنده گويد :