نمىكنيد و حال آنكه ما محرمات را تفصيلا براى شما بيان نموده‌ايم و اين مورد داخل آنها نيست پس چرا استفاده نمىكنيد . اين دليل آنست كه اگر در موردى شك كرديم و بيانى نبود ما آزاديم و هذا معنى اصل البرائة . مصنف مىفرمايد : اين آيه نيز همانند دو آيه قبلى از ما نحن فيه اجنبى است زيرا كه آيه مىفرمايد ما همهء محرمات را براى شما به تفصيل بيان كرده‌ايم و اين مورد داخل آنها نيست خوب وقتى چنين بود آيا باز هم شك در حرمت داريم يا يقين به عدم حرمت ؟ يقين به عدم است و با يقين به عدم كه جاى بحث نيست بحث ما در موردى است كه شك در حرمت داشته باشيم بنابراين اين آيه هم از ما نحن فيه اجنبى است . نتيجه اينكه : به عقيدهء مصنف مهمترين آيه در باب همان آيه اوّل بود كه تفصيلا راجع به آن بحث شد . و امّا السنة : تا به حال در رابطه با اثبات برائت در شبهات حكميه تحريميه فقدان نص به آيات تمسك مىكرديم اينك دوّمين دليل از ادلّه اصوليين براى اثبات برائت سنّت است ، از سنت به روايات فراوانى تمسّك شده كه جناب مصنف آنها را به سه دسته تقسيم مىكنند و در دلالت دو دسته بعدى تشكيك دارند و ردّ مىكنند . دسته اوّل : در اين مرحله به چهار حديث تمسّك مىكنند : حديث اوّل : مهمترين حديث در اين باب حديث شريف رفع است اين حديث اوّلا نبوى است يعنى امام جعفر صادق ( ع ) از قول نبى اكرم براى ما نقل فرموده و ثانيا صحيحه است يعنى تمامى راويان آن امامى عدل هستند و ثالثا مشهور