« لا يكلف اللّه نفسا الّا ما آتاها » . حال اين استشهاد امام ( ع ) بهترين دليل و مؤيد كليت و عموميت و عدم اختصاص ذيل است به باب انفاق مالى زيرا كه معرفة الشيئ و علم به شيئ كه امر مالى و از مقوله انفاقات ماليه نيست معذلك بدان استناد شده با حفظ اين مطلب و عموميت تعليل ذيل آيه مىگوئيم : الف : كلمهء نفس در آيه كه مفرد منكر آمده آن هم نكره در سياق نفى است مفيد عموميت است يعنى هيچ نفسى از نفوس و بنده‌اى از بندگان و اختصاص به نفس نبى ( ص ) ندارد . ب : اصوليين مىگويند لا و الّا مفيد حصر است و معناى مطابقى و منطوقى ذيل آيه اينست كه منحصرا تكليف به چيزى است كه خداوند آن را به ما ايتاء فرموده آنگاه مفهوم كلام اين است كه پس بالنسبة به اموريكه به ما ايتاء نشده ما مكلف نيستيم . ج : كلمهء ايتاء هم كه مصدر آتاها است به معناى اعطاء است و شاهد مطلب اوّلا نص اهل لغت عرب بر اين امر است و ثانيا استعمالات قرآنى مؤيد آنست كه مرتب فرمود : « آتُوا الزَّكاةَ وَ . . . » * و نيز استعمالات در روايات و نيز در ادعيه و نيز در زيارات . منجمله : در جامعه كبيره مىخوانيم : « آتاكم اللّه ما لم يؤت احدا من العالمين » و نيز در استعمالات و محاورات عرفيه و لذا انسان مطمئن مىشود كه معناى حقيقى كلمهء ايتاء همان اعطاء است و آتاها اى اعطاها يعنى : لا يكلف اللّه نفسا الّا ما اعطاها . و متبادر به ذهن از كلمهء ايتاء هم همين است كه تبادر دليل بر حقيقت بودن است و به عقيدهء ما كلمهء آتاها در آيه در همين معناى حقيقى