ولايت هيچ عبادتى از او پذيرفته نخواهد بود نه روزه‌هائيكه گرفته و نه نمازهائى كه خوانده . كيفيّت استدلال مقدّمه : بحثى است در ميان فقهاء شيعه كه همانطوريكه اسلام شرط صحت عبادات است و از كافر صحيح نيست آيا ولايت ائمه ( ع ) هم شرط صحت عمل است و بدون آن هيچ عبادتى صحيح نيست ؟ و يا ولايت شرط قبولى اعمال است و بدون آن هم عمل صحيح است ولى مقبول نيست ؟ ( صحت و قبولى عام و خاص مطلق هستند يعنى هركجا قبولى باشد حتما صحت هم هست ولى اين گونه نيست كه هر كجا صحت بود قبولى باشد خير ممكن است عملى صحيح و مجزى باشد و عقاب را از دوش فاعل بردارد ولى مقبول درگاه حق واقع نشده و موجب ارتقاء درجه و تقرب و نيل به نعمتهاى بهشتى نباشد انما يتقبل اللّه من المتقين ) حال اصل بحث در كتب فقهيه بايد طرح شود و در ما نحن فيه استدلال به حديث مذكور برمبناى اول است ولايت شرط صحت عبادات باشد با حفظ مقدمه مىگوئيم : صوم و صلوة اهل سنت چون بدون ولايت امام حق و معصوم ( ع ) است فاسد است و معذلك امام ( ع ) طبق حديث مذكور بر اعمال آنها اطلاق صوم و صلوة كرده و فرموده : فاخذوا الناس بالا ربع و نيز فرموده : لا يقبل له صوم و لا صلاة پس معلوم مىشود كلمهء صلوة اختصاص به صلوة صحيحه نداشته بلكه هم بر صحيحه و هم فاسده اطلاق مىشود . 5 - قول امام ( ع ) به زنيكه در ايام عادت و قاعدگى بسر مىبرد : دعى الصلاة ايام اقرائك . كيفيت استدلال : لا شك در اينكه نماز زن حائض در ايام حيض حرام و منهى