شاهد بر اين‌كه خطاب و قول مستقيما از جانب خداوند است و اين‌كه از ناحيهء جبرئيل نمىباشد چنان‌كه توهّم شده است ، زيرا تمثّل جبرئيل براى آن حضرت كه در سورهء مريم آمده است مدت زمانى بعد از نزول ملائكهء بشارت‌دهنده بوده است و شاهد مطلب اين است كه مريم حيرت و تعجبش تكرار مىگردد : قالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَ لَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَ لَمْ أَكُ بَغِيًّا * قالَ كَذلِكِ قالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَ لِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَ رَحْمَةً مِنَّا وَ كانَ أَمْراً مَقْضِيًّا ؛ « 1 » گفت : چگونه ممكن است فرزندى براى من باشد ؟ در حالىكه تاكنون انسانى با من تماس نداشته و زن آلوده‌اى هم نبوده‌ام ! گفت : مطلب همين است پروردگارت فرموده اين كار بر من آسان است و او را براى مردم نشانه‌اى قرار دهيم و رحمتى باشد از سوى ما و اين امرى است پايان‌يافته ( و جاى گفت‌وگو ندارد ) . در اين آيهء اخير بر خلاف آيهء قبلى ( قالت ربّ ) خطاب مريم متوجه خداوند نمىباشد و جواب جبرئيل در واقع يادآورى همان جواب خداوند در آيهء 47 آل عمران است كه متصل به بشارت ملائكه است . پس روشن مىشود وحيى كه براى مريم حاصل شد بدون واسطه شدن فرشتگان پيام‌آور ( قسم سوم وحى ) و نه گفت‌وگوى از پشت حجاب بوده است ( قسم دوم ) بلكه بالاترين اقسام وحى بوده است كه غالبا براى غير انبياى اولوالعزم آن هم در بعضى حالات براى كسى حاصل نشده است و

--> ( 1 ) . مريم ( 19 ) آيهء 20 و 21 .