متعلق آن است ، اگر چيزى علامت يك ملت باشد شعار ملى و اگر علامت دين باشد شعار دينى محسوب خواهد شد . از اين رو هر گاه آئين يا كار يا نماد و يا علامت و هر چيز ديگرى باز گو كننده و دال بر يكى از معانى دينى باشد ، آن چيز شعيره دينى خواهد بود . هر چه آن معنى دينى مهم تر باشد علامتى كه براى آن قرار گرفته نيز مهم تر خواهد بود . گفتيم كه شخصيت واضع در حقيقت شعيره دخالتى ندارد . مهم نيست چه كسى واضع باشد ، مهم اين است كه وقتى وضع شد و اين ارتباط اعتبارى ميان اين شعيره و معنى و مفهوم آن كه يكى از ثاتبات دين حنيف است برقرار شد ، چنين چيزى شعيره خواهد بود و مشمول ادلّه شعائر مىشود . از اين رو دست عرف براى وضع شعائر جديد باز است ، زيرا آنها با وضع علامت و شعيره نو تنها موضوع براى حكم شرعى ايجاد مىكنند و بعد از تحقق موضوع قهرا حكم بر آن مترتب خواهد شد . 4 - تعلق حكم به مطلق شعائر هر گاه شارع به طور مطلق عنوانى را موضوع حكم خود قرار دهد و آن را مقيد به فردى نكند ، تمامى افراد آن عنوان متعلق امر شارع خواهد شد . مثلًا وقتى مولى به عبدش بگويد : « اكرم العلماء » « به دانشمندان احترام گذار » و اين موضوع را مقيد به فردى ننمايد تمامى افراد عالم و دانشمند بايد اكرام شوند . در مورد شعائر نيز شارع تعظيم تمامى شعائر الهى را به طور مطلق لازم و هتك آن را حرام كرده ، و قيدى در آن لحاظ