خلاصه آنكه : اين شعار به خودى خود معنى و مفهومى ندارد و از مدلول خود كسب معنى و مفهوم مىكند ، و به عبارت ديگر فانى در معنى و مفهوم خود مىشود ، همانند الفاظ كه از معنى خود كسب شرافت يا دنائت مىكند . بنا براين اگر شعار و يا علامتى بازگو كننده يكى از معانى دينى و مايه اظهار و تبليغ دين باشد به آن شعائر دينى گفته مىشود ، و به همان نسبت كسب ارزش و اعتبار مىكند . اين شعائر ممكن است نشانه‌هايى جغرافيايى مانند مكان بدر يا غدير خم ، يا نشانه‌هاى زمانى مانند زمان تولد پيامبر اكرم و هجرت او و زمان وقوع وقايع مهم ، و يا نشانه‌هايى ديگر مانند يك سرى آيينها و رسوم و تقاليدى كه ريشه در فرهنگ دينى و اسلامى دارد . هر كدام از اين شعائر به نسبت ارتباطى كه با آن معنى دينى دارند كسب ارزش و اعتبار ميكنند و اهانت به اين شعيره اهانت به آن معنى دينى محسوب مىشود . ممكن است خود اين نماد و يا آيين و يا اثر ارزشى نداشته باشد اما چون به عنوان رمز و نشانه ارتباط با امرى و الا و بالا و خدائى قرار گرفته است اهانت به آن اهانت به معنى و مفهومى است كه در بر دارد . همانطور كه در آثار ملّى و باستانى يك كشور و ملت به ارزش خود آن اثر نگاه نمىكنند ، بلكه به آن چيزى مىنگرند كه آن اثر معرف اوست . از اين رو برخى اشيائى كه از نظر ظاهر هيچ قيمتى ندارند به جهت اينكه شعار مليّت و رمز هويّت شده‌اند از ارزش بسيار بالايى برخوردار مىشود . هر چه اين ارتباط قويتر و بيشتر باشد ارزش و اعتبار شعيره بالاتر