زيرا گفتيم وجود شعيره اعتبارى و قرار دادى است . همانطور كه وقتى عقلا اسمى را براى چيزى وضع كردند يا علامتى را براى امرى قرار دادند ، آن اسم ، اسم آن چيز ، و آن علامت ، علامت آن امر خواهد شد ، اسم شدن و علامت شدن آن نيازى به امضاى شارع ندارد . بله پس از اينكه امرى با وضع و اعتبار عقلاء نماد و علامت دين وشعيره دينى شد بايد ديد نظر شارع راجع به شعيره دينى چيست ، و همانطور كه خواهد آمد شارع امر كرده كه آن شعيره را تعظيم نموده و به آن اهانت نكنيم . البته ممكن است كه برخى از شعارها علامتها طبعى يا مخلوطى از طبعى و وضعى باشند ؛ مانند اينكه عقلا براى بازگو كردن معانى بلند شهادت و ايثار از رنگ سرخ و خون و يا گل لاله استفاده مىكنند و آن را علامت و شعار خود قرار مىدهند ، چه آنكه دلالت خون بر شهادت و ايثار طبعى است نه وضعى . برخى از شعائر را خود شارع وضع مىكند ، و اين به معنى انحصار واضع در شارع نيست . لازم به ذكر است كه : در برخى از موارد خود شارع چيزى را به عنوان شعيره دين قرار مىدهد ، و پس از اين جعل و وضع شرعى آن چيز علامت و نماد و رمز دين شده و يكى از شعائر اللَّه به حساب مىآيد ، مانند مناسك حج . اما اين به معنى آن نيست كه تنها شارع مىتواند چنين وضعى انجام دهد . زيرا همانطور كه گفتيم ماهيت شعيره وابسته به آن ارتباط و علقه ايست كه ميان دال و مدلول وجود دارد . هر گاه