باب دوم سنت سنّت در اصطلاح فقها عبارت است از : « گفتار يا رفتار يا تقرير پيامبر » . منشأ اين اصطلاح آن است كه پيامبر صلى اللّه عليه و سلم به پيروى از سنت خويش امر كرده است . از آن پس ، وقتى كلمهء « سنت » به صورت مطلق و بدون انتساب به شخص خاصى به كار مىرود ، از آن خصوص چيزى كه بيانگر حكمى از احكام از سوى پيامبر صلى اللّه عليه و سلم است اراده مىشود ، خواه گفتار باشد يا رفتار يا تقرير . در مباحث آينده ميزان دلالت فعل ( رفتار ) و تقرير بر بيان احكام گفته خواهد شد . اما فقهاى اماميه ، از آنجا كه سخن معصومين از اهل بيت پيامبر را همانند سخن پيامبر ، حجت بر بندگان خدا و پيروى از آن را لازم و واجب مىدانند ، اصطلاح سنت را به گونه‌اى گسترش داده‌اند كه گفتار يا رفتار يا تقرير هريك از معصومين را شامل مىگردد ؛ ازاين‌رو سنت در اصطلاح ايشان عبارت است از : « گفتار يا رفتار يا تقرير معصوم » . سرّ اين توسعه در معناى سنّت آن است كه امامان معصوم عليهم السّلام همچون كسانى نيستند كه از پيامبر روايت و حديث نقل مىكنند تا حجت بودن سخن آنان از اين جهت باشد كه در نقل روايت مورد وثوق مىباشند ، بلكه حجيت سخن آنان از اين جهت است كه ايشان از جانب خداى متعال و بر زبان پيامبر به منصب تبليغ احكام واقعى منصوب شده‌اند ، و ازاين‌رو