32 [ زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست ] 1 زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست * راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست 2 تا عاشقان به بوى نسيمش دهند جان * بگشود نافه‌اى و درِ آرزو ، ببست 3 شيدا از آن شدم كه نگارم چو ماه نو * ابرو نمود و جلوه‌گرى كرد و رو ببست 4 ساقى به چند رنگ مى اندر پياله ريخت * اين نقشها نگر كه چه خوش در كدو ببست 5 يا رب چه نغمه كرد صراحى كه خون خُم * با نغمه‌هاى غلغلش اندر گلو ببست 6 مطرب چه پرده ساخت كه در حلقهء سماع * بر اهل وجد و حال درِ هاىوهو ببست 7 حافظ هر آنكه عشق نورزيد و وصل خواست * احرام طوف كعبهء دل بىوضو ببست