48 [ به كوى ميكده هر سالكى كه ره دانست ] 1 به كوى ميكده هر سالكى كه ره دانست * درى دگر زدن انديشهء تبه دانست 2 زمانه افسر رندى نداد جز به كسى * كه سرفرازى عالم درين كله دانست 3 بر آستانهء ميخانه هر كه يافت رهى * ز فيض جام مى اسرار خانقه دانست 4 هر آنكه راز دو عالم ز خط ساغر خواند * رموز جام جم از نقش خاك ره دانست 5 وراى طاعت ديوانگان ز ما مطلب * كه شيخِ مذهب ما عاقلى گنه دانست 6 دلم ز نرگس ساقى امان نخواست به جان * چرا كه شيوه آن ترك دل‌سيه دانست 7 ز جورِ كوكبِ طالع سحرگهان چشمم * چنان گريست كه ناهيد ديد و مه دانست 8 خوش آن نظر كه لب جام و روى ساقى را * هلال يك‌شبه و ماه چارده دانست 9 حديث حافظ و ساغر كشيدن پنهان * چه جاى محتسب و شحنه ، پادشه دانست 10 بلندمرتبه شاهى كه نُه رواق سپهر * نمونه‌اى ز خَمِ طاق بارگه دانست