. . . مايهء حسن ترا باشد زكات ( همام تبريزى ) آينهء حافظ و حافظ آينه - ص 122 . . . . بده اى محتشم حسن به درويش زكات ( اوحدى مراغه‌اى ) آينهء حافظ و حافظ آينه - ص 125 . . . زكات حسن اگر بدهى ، به من مى ده كه مسكينم ( مصراع دوم بيتى از غزلهاى سيف فرغانى ) . حافظ ق غ : خوشا آن دم كز استغناى مستى - فراغت باشد از . . . الف - ( مصراع ثانى از بيت دوم ) : « زكاتم ده كه درويش و فقيرم . » نسخهء 805 : - ب - « متن [ زكاتم ] از نظر رسم الخط ، صحيح است . . . [ چون حافظ ، بيشتر ، خود را درويش مىخواند ] « درويش » بهترست . » شاعر ساحر همايون‌فرخ ، ص 213 : - ج - ( مصراع دوم بيت چهارم ) : « جوانبخت و جوانم ، گرچه پيرم . » نسخهء 805 - . : - د - اين غزل در نسخهء 805 با اين دو بيت ، خاتمه مىيابد : « فراوان گنج اندر سينه دارم * اگرچه مدعى بيند حقيرم من آنگه ، برگرفتم دل ز حافظ * كه ساقى گشت يار ناگزيرم . » . : - ه‍ : « . . . در « ق » [ قزوينى ] اين بيت را [ فراوان گنج اندر . . . ] با تحريف « چو حافظ » بجاى بيت مقطع به كار برده‌اند . . . [ و ] اين مقطع [ من آنگه برگرفتم ] را ندارد . » همايون‌فرخ - زيرنويس ص 214 شاعر ساحر .