348 حجاب چهرهء جان مىشود غبار تنم * خوشا دمى كه ازين چهره پرده برفكنم چنين قفس نه سزاى چو من خوش‌الحانيست * روم به گلشن رضوان كه مرغ آن چمنم مرا كه منظرِ حورست مسكن و مأوى ( 1 ) * چرا به كوى خراباتيان بود وطنم ؟ ( 2 ) عيان نشد كه چرا آمدم كجا بودم ( 3 ) * دريغ و درد كه غافل ز كار خويشتنم چه گونه طوف كنم در فضاى عالم قدس * چو در سراچهء تركيب ، تخته بند تنم اگر ز خون دلم بوى شوق مىآيد * عجب مدار كه همدرد آهوى ختنم طراز پيرهن زركشم مبين چون شمع ( 4 ) * كه سوزهاست نهانى درون پيرهنم بيا و هستى حافظ ز پيش او بردار * كه با وجود تو كس نشنود ز من كه منم ( 5 ) .