80 روى بنماى و مرا گو كه دل از جان برگير 81 خيز و در كاسهء زر آب طربناك انداز 82 گل‌عُذارى ز گُلستان جهان ما را بس 83 دارم از زلف سياهت گله چندان كه مپرس 84 فكر بلبل همه آنست كه گل شد يارش 85 يا رب آن نوگل خندان كه سپردى به منش 86 اى همه شكل تو مطبوع و همه جاى تو خوش 87 مجمع خوبى و لطف است عذار چو مهش 88 بس خرابم ز غم يار خراباتى خويش 89 بامدادان كه ز خلوتگه كاخ ابداع 90 اى دل ريش مرا با لب تو حقّ نمك 91 مرحبا اى طاير فرّخ پى فرخنده پيام 92 عاشق روى جوانى خوش و نوخاسته‌ام 93 دوش بيمارى چشم تو ببُرد از دستم 94 زلف بر باد مده تا ندهى بر بادم 95 فاش مىگويم و از گفتهء خود دلشادم 96 سالها پيروى مذهب رندان كردم 97 گرچه افتاد ز زلفت گرهى در كارم 98 در نهان‌خانه عشرت صنمى خوش دارم 99 من كه باشم كه بر آن خاطر عاطر گذرم 100 روز عيد است و من امروز در آن تدبيرم 101 در خرابات مغان گر گذر افتد بازم 102 در غم خويش چنان شيفته كردى بازم 103 مژدهء وصل تو كو ؟ كز سر جان برخيزم 104 گرچه از آتش دل چون خُم مى در جوشم 105 گر من از سرزنش مدّعيان انديشم