در اشعار حافظ چيزى وجود دارد كه خواننده را قانع مىكند كه مطابق با نيت اوست . حافظ غيب‌گو نيست ، اما زاويه و گوشه‌اى از زندگى را لمس كرده و بيان مىكند . اين مسئله با هاله‌ى ابهامى كه در اطرافش وجود دارد ، شخص را قانع مىكند كه از ديوان او پاسخ گرفته است ، اما ديگر آثار بزرگ زبان فارسى با تمام اهميتى كه دارند ، اين خاصيت چند پهلو بودن و ابهام را ندارند . اين ابهام ، زاييده‌ى تاريخ ايران است و حافظ ، كل تاريخ ايران را در غزلياتش گنجانده است . حافظ در غزليات خود بر زندگى انسان انگشت مىنهد . بنابراين هر گونه‌اى از زندگى كه مد نظر باشد ، حافظ جوابى براى آن دارد . در عين حال كه هيچ جوابى به ما نمىدهد . چون موضوع آن معماست و حل شدنى نيست ، تنها تسكين خاطرى مىدهد كه اين تسكين خاطر با كمك موسيقى كلمات مىتواند مطلبى عادى را دلنشين كند . . . » 7 - آن چه نوشته‌ام بهانه‌اى است براى آموختن از خداوندان علم و دانش و صاحب‌نظران و اهل بينش كه با انتقادهايشان بر بضاعت مزجاتم بيفزايند تا اگر عمرى بود ، در چاپ‌هاى بعدى و با سپاس از آن بزرگواران از آن‌ها استفاده شود . در خاتمه بر خود لازم مىدانم كه از همكارهاى صميمانه‌ى جناب آقاى مهندس نادر رضازاده - كه اگر كمك‌هاى ايشان نبود ، بنده هرگز از عهده‌ى اين كار برنمىآمدم - از صميم قلب تشكر كنم و رهنمودهاى بزرگوارانه و اديبانه‌ى ايشان را سپاس‌گو باشم . همچنين زحمات و حوصله‌ى سركار خانم لادن انورىنژاد شايسته‌ى قدردانى است . عبد اللّه ابهرى