و نيز فرموده : « اسوء الناس عيشا الحسود » : بدترين مردم از نظر آسايش در زندگى حسود است » در جاى ديگر فرموده : « لا راحة فى الحسود » : « حسود آسايش ندارد » . و نيز مىفرمايد : « الحاسد مغتاظ على من لا ذنب له » : « حسود خشمناك است بر كسى كه بىگناه است » ! ( مصادر نهج البلاغه - مصادر نهج البلاغه - ج 4 ص 199 ج 4 ص 199 ) ( 687 . ) عده‌اى كه قبل از شريف رضى مىزيسته‌اند اين سخن را نقل كرده‌اند از جمله آنها ابو عثمان جاحظ در كلمات صدگانه ابو عثمان جاحظ - كلمات صدگانه - اى كه از امام برگزيده است مىباشد . ( 688 . ) كلمه 116 نيز عين اين سخن است و هيچگونه تفاوتى با هم ندارند . ممكن است شريف رضى آن را با اضافه‌اى چنان كه خود گفته نقل كرده ولى نساخ آن را حذف كرده‌اند . اين سخن را مرحوم شيخ طوسى در كتاب امالى شيخ طوسى - امالى - در ضمن سخنى طولانى از امام صادق از امير مؤمنان ( ع ) نقل كرده است . ( 689 . ) اين حديث را ازهرى در كتاب تهذيب اللغه ازهرى - تهذيب اللغه - ماده قزع ج 1 ص 185 در ماده قزع ج 1 ص 185 و هروى در جمع بين بين الغريبين 1 هروى - جمع بين الغريبين - بنا بنقل ابن اثير در النهاية 2 ابن اثير - النهاية - ج 2 ص 170 ماده ذنب ج 2 ص 170 ماده ذنب آورده‌اند .