بدا به حال آنكه - در پيشگاه خداوند - فقرا و مساكين و سائلان و آنها كه از حقشان محروم مانده‌اند و بدهكاران و ورشكستگان و در راه ماندگان خصم و شاكى او باشند . كسى كه امانت را خوار شمارد و دست به خيانت آلايد و خويشتن و دينش را از آن منزه نسازد درهاى ذلت و رسوائى را در دنيا به روى خود گشوده و در قيامت خوارتر و رسواتر خواهد بود و بزرگترين خيانت ، خيانت به ملت است و رسواترين تقلب ، تقلب به پيشوايان مسلمين و السلام 27 - از عهد نامه‌هاى امام عليه السلام به محمد بن ابى بكر هنگامى كه وى را بحكومت مصر منصوب كرد ( 462 . ) بالهاى محبتت را براى آنها بگستر ! ، و پهلوى نرمش و ملايمت را بر زمين بگذار ! چهره خويش را براى آنها گشاده دار ، و تساوى در بين آنها حتى در نگاههايت را مراعات كن ! ، تا بزرگان كشور در حمايت بيدليل تو طمع نورزند ، و ضعفاء در انجام عدالت از تو مأيوس نشوند كه خداوند از شما بندگان در بارهء اعمال كوچك و بزرگ و آشكار و پنهان باز خواست خواهد كرد ، اگر كيفرتان كند شما استحقاق بيش از آن را داريد ، و اگر عفوتان كند او كريمتر است . اى بندگان خدا ! آگاه باشيد كه پرهيزكاران هم از دنياى زودگذر و هم از سراى آخرت بهره گرفتند ، با اهل دنيا در دنيايشان شركت جستند در حالى كه اهل دنيا در آخرت با آنها شركت نكردند . در دنيا بهترين مسكن ( ساده‌ترين مسكنها ) را برگزيدند و بهترين خوراكها ( خوراك ساده و حلال ) را تناول كردند ( با همان زندگى ساده و پاك ) همان لذتى را كه متنعمان از دنيا بردند نصيبشان شد و هم آنچه جباران مستكبر از آن برگرفتند بهره آنها گشت ( و زندگى ظاهرا محقرشان لذت بخشتر از زندگى پر زرق و برق دنيا پرستان بود ) . از اين جهان با زاد و توشه‌اى وافر ، و تجارتى پر سود به سوى سفر آخرت شتافتند ، لذت بى علاقگى به دنيا را در دنياى خويش بردند و يقين كردند . . .