( 632 . ) به اين جمله سه كلمه‌اى بنگريد ، يك جهان معنى در بردارد . امام طمع را بردگى دائمى مىخواند ، آرى كسى كه طمع بر او چيره گردد هميشه بردهء طمع خويش است و بردگيهاى ديگرى نيز در پى دارد . بسيارى از بردگيها از همين عامل منشأ مىگيرد . ( 633 . ) در محاضرات الأدباء - محاضرات الأدباء - ج 2 ص 313 سخنى به همين معنى از آن حضرت درج 2 ص 313 آمده و در الطراز - الطراز - ج 1 ص 168 ج 1 ص 168 نيز با كمى اختلاف آن را نقل كرده است . ( 634 . ) اين سخن كه در حكمت شماره 471 نيز آمده ، در كتاب تحف العقول - تحف العقول - ص 94 ص 94 مىتوانيد ملاحظه فرمائيد . ( 635 . ) در اينجا امام حساب مكتبهاى مختلف را رسيده و با صراحت مىگويد : اگر دو فرد ، و يا دو گروه يكديگر را به دو چيز مخالف دعوت مىكنند يكى از آن دو در طريق گمراهى است . زيرا حق يكى بيش نيست ، و ما وراء آن گمراهى و ضلالت است . ( 636 . ) اين سخن يكى از جملات خطبه چهارم نهج البلاغه است كه مدرك آن نيز در ضمن مدارك آن خطبه آمده است .