( 554 . ) اين سخن درس بزرگى از نظر اخلاقى و روانى مىدهد ، مىآموزد كه بايد پيش چه كسى دست حاجت برد و از چه كسى تقاضاى همكارى كرد . امام ( ع ) ترجيح مىدهد كه حاجت انسان از دستش برود ، و به آن نرسد ، ولى به كسى كه اهليت در خواست همكارى را ندارد ، رو نزند . ( 555 . ) اين سخن در كتاب مستطرف - مستطرف - ج 1 ص 163 ج 1 ص 163 و در كتاب روض الاخيار - روض الاخيار - ص 38 ص 38 آمده است . « آمدى » نيز در كتاب « غرر آمدى - غرر - » اين سخن را از على ( ع ) نقل كرده . ( 556 . ) اين سخن را « تحف العقول - تحف العقول - ص 90 در ضمن وصيت امام ( ع ) به حسين ( ع ) » در ص 90 در ضمن وصيت امام ( ع ) به حسين ( ع ) آورده و نيز شيخ « مفيد » در كتاب « ارشاد شيخ مفيد - ارشاد - » همين كلام را به اضافه يك جمله ديگر آورده است . ( 557 . ) در اين كه معنى اين سخن امام چيست ؟ شارحان معانى متعددى براى آن گفته‌اند كه ما دو معنى آن را در اينجا مىآوريم : نخست اين كه : هرگاه مرام و مقصد صحيحى داشتى و به آن نائل نشدى براى رسيدن به آن تلاش و كوشش كن و در اين راه اهميت نده كه تو را تحقير كنند و يا تعظيم ، زيرا انسان بايد به هدف درست خود برسد و در راه هدف هر چه پيش آيد مهم نيست .