كرده‌اند : « فوجدناه يتلهف و يتأسف عليه ، ثم قال للّه در مالك و ما مالك لو كان من جبل لكان فندا و لو كان من حجر لكان صلدا اما و اللّه ليهدن موتك عالما و ليفرحن عالما الا مثل مالك فلتبك البواكى و هل مرجو كمالك و هل موجود كمالك ؟ » : امام از شهادت او سخت ناراحت بود ، تاسف مىخورد سپس فرمود : پاداش مالك با خدا باد اما چه مالكى ! ! اگر از كوه ساخته شده بود نمونه بود ، و اگر از سنك ساخته شده بود سخت محكم و ضربه ناپذير بود ، به خدا سوگند مرگ تو عالمى را در هم ريخت و جهانى را خوشحال ساخت ، براى چون توئى بايد گريه كنندگان بگريند ، آيا شخص ديگرى همچون مالك بوجود خواهد آمد ؟ و آيا موجودى همچون مالك وجود دارد ؟ . و طبق نقل ديگرى آمده كه بدنبال اين قسمت فرمود : « « إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ » اللهم انى احتسبه عندك فان موته من مصائب الدهر فرحم اللّه مالكا فقد وفى به عهده و قضى نحبه و لقى ربه مع انا قد و طنا انفسنا ان نصبر بعد مصابنا برسول اللّه ، فانها من اعظم المصيبته » . خداوندا او را در راه تو حساب مىكنم ، چرا كه مرگ او از مصائب بزرك روزگار است ، خداى مالك را رحمت كند ، او به عهدش وفا كرد ، براهى كه بايست ، رفت ، و پروردگارش را ملاقات نمود . ما با اين كه خود را آماده ساخته بوديم كه پس از مصيبت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم صبر پيشه كنيم با اين حال مرگ مالك از بزرگترين مصيبتها است » . در روايتى رسيده كه به امام عرض شد براى شهادت مالك سخت ناراحت شده‌ايد و بى تابى مىكنيد ( لشد ما جزعت ) در پاسخ فرمود : « اما و اللّه هلاكة قد اعز اهل المغرب و اذل اهل المشرق » : « به خدا سوگند ! مرگش اهل مغرب ( شاميان ) را قدرت بخشيد ، و اهل مشرق ( عراقيان ) را خوار ساخت » . امام عليه السلام مدتى نسبت بمرك او سخت محزون بود و مىفرمود « هرگز مانند او را نخواهم ديد » .