فاطمه ( ع ) گرفت و بعنوان رئيس حكومت در اختيار خود قرار داد فاطمه ( ع ) مطالبه ملك خودش را كرد و گفت اين نحله ، عطيه و بخشش پيامبر است ، ابو بكر در پاسخ از او مطالبه بينه و شاهد نمود تا بدين وسيله فاطمه ثابت كند كه فدك ملك او است . گر چه از نظر اسلام ، هر گاه ملكى در تصرف كسى بود از او در خواست بينه و شاهد نمىشود . و نفس تصرف ، دليل مالكيت است ، بلكه كسى كه ادعاى خلاف آن را داشته باشد بايد بينه اقامه كند زيرا او مدعى است و دليل بر اين كه فدك در تصرف زهراى اطهر بوده واژه ايتاء در آيهء شريفه « وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ » مىباشد و نيز لفظ « اعطاء » و « اقطاع » كه در روايات آمده است . با اين حال زهرا ( ع ) براى اثبات حقانيت خود ، بناچار اقامه بينه كرد ، على ( ع ) و ام ايمن هر دو شهادت دادند ، كه فدك ملك زهرا است اما پاسخ ابو بكر اين بود كه شهادت يك مرد و يك زن كافى نيست بلكه بايد دو مرد و يا يك مرد و دو زن باشد . البته زهرا به اين مسئله توجه داشت ، ولى جريان اختلاف در اين مورد از باب قضاوت نبود چرا كه در اين مورد ابو بكر ، خود هم قاضى و هم طرف دعوا بشمار مىآمد اگر قضاوتى حقيقى بود مىبايست قاضى شخص سومى باشد . بنا بر اين مانند مورد بحث يك شاهد كافى بود كه گفته مدعى را تصديق كند و جريان پايان پذيرد ، نه از باب يك قضاوت اسلامى . در عين حال زهرا ( ع ) براى بار دوم على ( ع ) ام ايمن ، اسماء بنت عميس ، حسن و حسين را بعنوان شاهد همراه آورد اما باز هم مورد قبول خليفه واقع نشد ، به اين دليل كه على ( ع ) همسر فاطمه است و حسن و حسين فرزندان او هستند و طرف فاطمه را خواهند گرفت و بنفع او شهادت خواهند داد .