286 - تاكنون مردم به هيچ چيز « آفرين بر او » نگفته‌اند ، مگر اين كه سرانجام روزگار ، روز بدى را براى او فراهم ساخته ( 711 . ) 287 - از امام در باره قضا و قدر سؤال شد ، فرمود : راه تاريكى است در آن گام ننهيد ، درياى ژرفى است در آن وارد نشويد و سر الهى است براى شكافتن آن خود را به زحمت نيندازيد ( 712 . ) . 288 - هرگاه خداوند بنده‌اى را بر اثر گناهانش پست بشمرد علم و دانش را از او منع مىكند . 289 - در گذشته يك برادر خدايى ( و دينى ) داشتم ( كه توصيفش چنين بود ) : آنچه او را در نظرم بزرك جلوه مىداد ، كوچكى دنيا در نظر او بود . او از تحت حكومت شكمش خارج شده بود ، آنچه نمىيافت اشتهايش نداشت . و از آنچه مىيافت زياد مصرف نمىكرد . اكثر اوقات زندگيش ساكت بود . اگر سخن مىگفت بر گويندگان چيره بود و عطش پرسش كنندگان را فرو مىنشاند . ضعيف و مستضعف بود اگر كارى جدى بميان مىآمد همچون شير بيشه مىخروشيد و مانند مار بيابانى به حركت مىآمد . پيش از حضور در محكمه قضاوت دليل اقامه نمىكرد . هيچكس را نسبت به كارش - در آنجا كه امكان داشت عذرى داشته باشد - قبل از استماع عذرش ملامت نمىنمود . از هيچ دردى جز هنگام بهبودى شكايت نمىكرد . سخنى را مىگفت كه خود انجام مىداد و چيزى كه عمل نمىكرد نمىگفت اگر در سخن گفتن مغلوب مىشد در سكوت ، كسى بر او غلبه نمىيافت . بر شنيدن حريصتر بود تا گفتن . هر گاه دو كار برايش پيش مىآمد مىانديشيد كه كدام به هوا و هوس نزديكتر است ، با آن مخالفت مىورزيد . بر شما باد به داشتن اين اخلاق نيك ، از يكديگر در داشتن آنها سبقت گيريد . و اگر قدرت انجام همه آنها را نداريد . بدانيد انجام كمى از آن بهتر از ترك بسيار است . ( 713 )