آنان كه از كوى امن و آسايش و از هر چيزى كه صبغهء الهى نداشته ، فرار كردند چگونه مورد انعام و موهبت خويش قرارشان داده است و اين موهبت عظمى را از زبان موسى عليه السّلام حكايت مىكند كه به فرعون فرمودند : ففررت منكم لمّا خِفْتُكُم فَوَهَبَ لي ربّي حُكْماً وَ جَعَلَني مِنَ المُرسَلين . « 1 » از شما بر آيندهء خويش بيمناك شدم ، فرار نمودم از شماها ، پس پروردگارم مقام خلافت و رسالت را به من موهبت و ارزانى داشت . يعنى : نتيجهء فرار به باطن و سرّ ، از طاغوت به سوى حضرت واهب العطايا ، همانا موهبت حكم ناشى از خلافة اللّه و عطيّه مقام سفارت الهى است ، در صورتى كه از ظاهر آيهء شريفه استفاده مىشود كه موسى عليه السّلام از طاغوتهاى گمراه كننده بر آيندهء خويش بيمناك شد و به اسم شريف وهّاب فرار كرد و به موهبت كبراى خلافت و رسالت مفتخر گرديدند و به عبارتى « من والى » در فرار موسى عليه السّلام متعيّن بوده‌اند . يعنى از « شماهاى طاغوت » به سوى « پروردگار وهاب » اما فرار مورد امر در امت خاتم الانبيا صلّى اللّه عليه و آله « من والى » هر دو مجهولند زيرا مىفرمايد : « ففرّوا إلى اللّه » فرار از چه ؟ مجهول است و به سوى « اللّه » اگر چه من إليه الفرار ، متعيّن است ولى ذات اقدس مجهول الانيّه است ، پس هيچ سالكى كه به سوى « اللّه » يعنى اسم جامع فرار كرده ، و منقطع شده است نمىداند « ما اخفى لهم من قرّة اعين » و خداوند متعال از

--> ( 1 ) شعرا - 21