انقطاع و فرار إلى اللّه اين فقره از دعا صريح است كه نيازمنديهاى هر كس قبل از مسئلت و دعا نزد خداوند متعال معلوم است ، و او تبارك و تعالى به همهء سرائر و ضمائر واقف است ، و بنابراين ، فقرهء « اسمع دعائى » چنان كه روشن نموديم ، استدعاى مطابقت بين زبان فطرت و زبان مقال است كه چنين دعايى مسموع و مورد اجابت است كه به تفصيل در بحث پيشين گذشت . فرار إلى اللّه از مقامات عارفين هرب و فرار إلى اللّه تعالى ، كه در اين فقرهء از دعا آمده است از مقامات عارفين است و مقام - همان‌طور كه در نخستين بحث از اين سلسله مباحث اشاره نمودم - هر خلق و صفتى است كه رسوخ و استوارى در آن خلق و صفت براى سالك إلى اللّه لازم است به گونه‌اى كه آثار آن خلق و صفت ، بر جوارح وى استيلا يافته و ثمرات مطلوب را به بار نشاند . و بديهى است كه تحصيل چنان صفت و خلقى ، نيازمند به رياضتهايى در ابعاد گوناگون مربوط به آن صفت و خلق است و رهرو دل آگاه ناگزير از اقامت در مرحلهء رياضت متناسب با آن خلق و صفت است تا با جانش آميخته و محكم شود و خلق و صفت استخوان دار گردد ، و آيهء شريفهء : و انّك لعلى خلق