نخست درود و صلوات بر پيمبر و آلش فرستد ، سپس حاجت خويش را مسئلت نمايد ، آنگاه خاتمهء دعايش را نيز صلوات و درود بر پيمبر و آل قرار دهد ، زيرا خداوند عزّ و جلّ كريم‌تر از اين است كه طرفين مسئلت و حاجت ، كه درود و صلوات بر پيمبر و آل است بپذيرد و وسط را كه حاجت دعا كننده است ردّ فرمايد چه ، درود و صلوات بر پيمبر و آل از اجابت حقتعالى محجوب و ممنوع نيست » . نظير اين اخبار در آثار اهل سنّت آمده است ، مىتوانيد به قسم « اسرار الاذكار و الدعوات » از كتاب « احياء العلوم » غزالى مراجعه كنيد ، النهايه ايشان روايت سومى كه از امام صادق عليه السّلام نقل كردم به أبو سليمان دارانى اسناد مىدهد و آل محمد نيز در آن ذكر نگرديده است . اصل فرستادن صلوات و تسليم بر رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله مورد امر خداوند متعال در قرآن عظيم است كه مىفرمايد : ان اللّه و ملائكته يصلّون على النّبى يا أيها الذين آمنوا صلّوا عليه و سلّموا تسليما . « 1 » استحباب صلوات بر آن حضرت در هنگام ذكر نام آن بزرگوار يا استماع نام مباركش از شخص ديگر مورد اتفاق است و سيد الفقهاء العظام آية اللّه حكيم قدّس سرّه در « مستمسك » وجوب آن را از صدوق الطائفه و فاضل مقداد و حدائق و شيخ بهايى و محدّث كاشانى و ملا صالح مازندرانى و شيخ عبد اللّه بحرانى رحمه اللّه از « مفتاح الفلاح » نقل

--> ( 1 ) احزاب - 56 .