و الخلف ، قال اللّه - عزّ و جلّ - : « فلمّا رأوا بأسنا قالوا آمنّا باللّه وحده و كفرنا بما كنّا به مشركين فلم يك ينفعهم إيمانهم لمّا رأوا بأسنا . . . » و هكذا فرعون لمّا أدركه الغرق قال : « آمنت انّه لا إله الاّ الذي آمنت به بنو اسرائيل و انا من المسلمين » فقيل له : « الآن و قد عصيت قبل و كنت من المفسدين . » « 1 » براى چه خداى تعالى فرعون را غرق كرد در حالى كه به حضرتش ايمان آورد و به توحيد و يگانگيش اقرار كرده بود ؟ فرمود : چون عند رؤية البأس ايمان آورد و ايمان هنگام مشاهده عقوبت ، مقبول نيست و اين يك حكم الهى است كه در سلف و خلف جارى است و خداى تعالى فرموده : « سركشان در امم گذشته وقتى كه فشار و كيفر را از جانب ما مىديدند مىگفتند ما به خداى يگانه ايمان آورديم و دست از شرك كشيديم ولى اين ايمان بأس سودى به حالشان نداشت . . . » و فرعون چنين بوده ، وقتى غرق به سراغش آمد گفت : « به خدايى كه جز او نيست و بنى اسرائيل به او معتقدند ، من ايمان آوردم و من از مسلمين هستم » به او گفته شد : « حالا ؟ ايمان ميآورى با آن همه معصيت كه قبلا مرتكب شدى و از مفسدين در زمين بوده‌اى ؟ » در وسائل الشيعه روايت مىكند : « نزد متوكّل عباسى مرد نصرانى را آوردند كه با زن مسلمه‌اى زنا كرده بود ، متوكّل ارادهء اقامهء

--> ( 1 ) بحار ، ج 6 ، طبع جديد ، ص 23 .