« واو » در جمله مورد شرح : « الهى و اجعلنى » از مناجات ، واو عاطفه است كه ما بعد خود را به محذوفى عطف مىكند كه مسئول عنه و مطلوب دعا كننده است و قرينه بر تعيين تقريبى محذوف در اين گونه موارد سياق تعبيرات مجاور است مثلا در آيه : و كذلك نرى إبراهيم ملكوت السموات و الأرض و ليكون من الموقنين . « 1 » ضمنا چنين بوده كه مىبايستى ملكوت و قيوميّت خود را بر آسمان‌ها و زمين به إبراهيم ارائه دهيم - تا متمكن از احتجاج بر توحيد - و به مقام اهل يقين نائل گردد . ملاحظه مىكنيد كه « واو » در « و ليكون » ما بعد خود را به محذوفى عطف مىكند كه به طور تقريب از آياتى كه بعد از آيه مذكور است و استدلال حضرت خليل الرحمن را بر توحيد خداى تعالى از طريق حركات كواكب و ماه و خورشيد و افول آنها بيان مىكنند ، خصوصا آيهء 83 كه مىفرمايد : « و تلك حجتنا آتيناها إبراهيم على قومه » مىتوان استفاده نمود كه در ترجمه آيهء شريفه به آن اشاره كرديم و گفتيم : « تا متمكن از احتجاج بر توحيد . . . گردد . » ظرافت در كلمهء « الهى » و اما قرينه بر تعيين تقريبى محذوف كه مسئول عنه و مطلوب دعا كننده در اين فقره از دعاست ، تعبير « الهى » است كه منادا مىباشد

--> ( 1 ) انعام - 75 .