معصيتى ، جعلتك سميعا بصيرا قويّا ، ما اصابك من حسنة فمن اللّه و ما اصابك من سيئة فمن نفسك و ذاك أنّى أولى بحسناتك منك و أنت اولى بسيئاتك منّى و ذاك . أنّني لا أسأل عمّا أفعل و هم يسألون . « 1 » خداى تعالى مىفرمايد : اى فرزند آدم ! اين تويى كه با خواست من مىخواهى هر چه كه براى خود مىخواهى ، با توانايى من فرايض مرا انجام مىدهى و با نعمت من بر نافرمانى من توانايى ، من تو را شنوا و توانا و بينا كردم ، هر نيكى كه به تو مىرسد از خداوند است و هر بدى كه به تو مىرسد از خودت است ، زيرا من ولىّ حسناتم و از تو سزاوارتر به حسناتت هستم ، و به سيّئاتت از من سزاوارترى ، زيرا آنچه كه من انجام مىدهم ، مورد سؤال نيستم و آنان هستند كه مسئول افعال خويشند . بيدارى در جهت حبّ الهى حاصل آنكه ، در دائره امكان ، فاعل بالاستقلال غير معقول است و هر فاعل و مؤثّرى در فعل و اثرش با امداد و حول و قوّه الهى ، فاعل و مؤثر است و حتى در انصراف و بازگشت از معصيت ، نيز محتاج به حول و قوّهء الهى است كه در اين فراز از مناجات ، با لطيف‌ترين عبارت بيان فرموده ، و يقظه و بيدارى در جهت حبّ الهى را خاستگاه حول و قوّه ربوبى در انصراف از نافرمانى حق تعالى

--> ( 1 ) اصول كافى ، ج 1 ، ص 152 ، حديث 6 .