اما آيت اللّه شيخ عبد النبى نورى دست از هدف و مرام مقدسش برنداشت و برهمهء سختيها صبر كرد . و در زمانى كه هركس از ترس جانش در سفارتخانه‌اى خزيده يا بيرق دولت كفر را بر سردر خانه‌اش نصب كرده بود ، فقط شيخ فضل اللّه نورى بود كه بر سردار رفت و ملا محمّد آملى بود كه به « كلات » نور - مازندران - تبعيد شد و شيخ عبد النبى نورى بود كه مردانه و يك‌تنه در تهران ماند و سيل سنگها و دشنامها را به جان خريد و لب نگزيد ، تا زمانى كه حقايق روشن شد و پرده‌ها پس رفت و نيّات واقعى مشروطه‌طلبان نمايان شد . به گفتهء آيت اللّه شعرانى : « پس از شهادت حاج شيخ فضل اللّه و وقايع ناگوارى كه در تهران و ساير بلاد روى داد ، از قتل و هتك و حبس و نهب و تبعيد و غيرها كه مردم فهميدند از ايادى اجانب چه زخمى خورده‌اند ، كثرت جمعيت نمازگزار با حاج شيخ عبد النبى در مسجد نامبرده ديدنى بود » . بازماندگان امير مؤمنان على عليه السّلام مىفرمايد : الولد الصالح اجمل الذكرين ( فرزند صالح ، بهترين يادآور انسان است ) . « 1 » يادگار ارزندهء حاج شيخ عبد النبى نورى ، فرزند ارجمندش آيت اللّه حاج شيخ بهاء الدين نورى ( متولد 1302 ه . ق ) بود . وى از شاگردان خوب آخوند خراسانى و جانشين پدر بود و در مسجدش اقامهء جماعت مىنمود و سالها به تدريس فقه و اصول ، اصلاح امور مردم و قضاى حوايج آنان اشتغال داشت و از مشاهير و محترمين علماى مركز به شمار مىرفت . او داماد مرحوم آيت اللّه حاج مير سيد محمّد بهبهانى ، فرزند آيت اللّه شهيد سيد عبد اللّه بهبهانى ، و از نظر اطلاعات علمى و حفظ اخبار و روايات بالنسبة مودتوجه بود . وى در ربيع الثانى 1405 ه . ق در

--> ( 1 ) . آمدى ، غرر الحكم و درر الكلم ، ج 1 ، ص 65 .