اجتهاد مقامى بسيار بلند و رتبه‌اى ارجمند داشت . به مقام بزرگوارى و بسط يد و نفاذ حكم و قبول عامه كه او داشت ، كمتر كسى رسيده است » . « 1 » مهربانى و دوستىاش با مردم ، به اندازه‌اى بود كه حتى مجرمان آن زمان به خود اجازه مىدادند به او پناهنده شوند ، و در منزلش « بست » بنشينند و در امان باشند . او بسيار متهجد و شب زنده‌دار بود ، و در سفر و حضر تهجدش ترك نمىشد . وى به عزادارى اهل بيت عليهم السّلام اهميت بسيار مىداد ، و در مجالس ماتم ايشان با صداى بلند مىگريست . شاگرد نامدارش ، حاج شيخ عباس قمى ، دراين‌باره مىنويسد : « وى حفظه اللّه تعالى مانند محمّد بن احمد بن عبد اللّه بصرى ملقب به مفجّع و معروف به كثرت بكاء و گريه و زارى بر اهل بيت بود » . « 2 » معظم‌له در دههء عاشورا ، آخر ماه صفر و روز بيست و پنجم ماه رجب ، سالروز شهادت حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام ، در مسجد بالاسر حرم حضرت معصومه عليها السّلام منبر مىرفت و مردم را موعظه و ارشاد مىكرد . او در تفقد و دلجويى از سادات بسيار كوشا بود ، و به محرومان فراوان رسيدگى مىكرد . آن فقيه ربانى ، فردى متواضع ، خوش مجلس و خوش برخورد بود ، و از علماى معاصرش تجليل فراوان مىكرد ؛ چنان كه در سال 1322 ه . ق ، كه تازه شاگرد برازنده‌اش ، حاج شيخ عباس قمى ، به قصد زيارت حضرت رضا عليه السّلام به مشهد مقدس مشرف شده بود ، نامه‌اى عربى به وى نوشت و اشتياق فراوان خود را به او نماياند . « 3 » در آن ، متن پاسخ محدث قمى و اشعارى در مدح مرحوم آيت اللّه ارباب - كه سرودهء محدث قمى است - ذكر شده است .

--> ( 1 ) . شريف رازى ، آثار الحجه ، ج 1 ، ص 221 ؛ واعظ خيابانى ، علماى معاصرين ، ص 130 . ( 2 ) . قمى ، فوائد الرضويه ، ص 602 . ( 3 ) . دوانى ، مفاخر اسلام ، ج 11 ، ص 240 .