آيت اللّه ارباب حواله مىدهد . معظم‌له نيز مىپذيرد ، اما در اثر انجام اين كار سنگين و طاقت‌فرسا ، نور چشم خود را از دست مىدهد و كم‌ديد مىشود . لذا وى نذر مىكند كه اگر خداوند او را شفا دهد ، كتاب اربعين را بنويسد . و خداوند متعال او را شفا داد ، و او هم اين كتاب را در سال 1328 ه . ق نگاشت ، كه در سال 1330 ه . ق به چاپ رسيد . « 1 » مؤلف محترم در آغاز ، سلسلهء سند خويش را به ائمهء اطهار عليهم السّلام از طريق محدث نورى ، و در حديث 40 ، از طريق آيات عظام : حاج ميرزا حسين خليلى تهرانى ، سيد محمّد هندى غروى نجفى ، شيخ الشريعهء اصفهانى و محدث نورى بازگو كرده است . نسخهء خطى و اصل آن به خط مؤلف ، به شمارهء 7873 در كتابخانهء آيت اللّه مرعشى موجود است . 2 . ديوان اشعار : مجموعه‌اى از اشعار عربى و فارسى ، كه برخى از آنها بسيار معروف است و اگر گردآورى شود ، ديوانى بزرگ خواهد شد . « يكى از اشعار معروف معظم‌له ، اين شعر است : چه خوش باشد كه بعد از انتظارى * به اميدى رسند اميدواران جمال اللّه شود از غيب طالع * پديدار آيد اندر بزم ياران همى گويد منم آدم ، منم نوح * خليل داورم ، قربان جانان منم موسى ، منم عيسى بن مريم * منم پيغمبر آخر زمانان تو موسىوار شمشير خدايى * بكش وانگه بكش فرعون و هامان تو اى عدل خدا كن دادخواهى * زجا خيز اى پناه بىپناهان برون كن ز آستين دست خدا را * به خونخواهى و از خون نياكان قدم در كربلا بگذار و بستان * سر پر خون زدست نيزه‌داران تو اى دست خدا با شصت قدرت * بكش تير از گلوى شيرخواران

--> ( 1 ) . مجلهء نور علم ، « آيت اللّه حاج ميرزا محمّد ارباب قمى » ، سال 1365 ، شمارهء 16 ، ص 84 .