شاعران بسيارى در مرثيت او اشعار فراوانى به عربى و فارسى سرودند ، و مجالس بزرگداشت او تا روزهاى متوالى در ايران و عراق ادامه يافت . از جمله كسانى كه در رثايش شعر سرودند ، شيخ عبد الرحيم سودانى ، سيد مهدى ابو الطاب بغدادى « 1 » و ميرزا على اصغر رضائيه تبريزى « 2 » مىباشند . ميرزا على اصغر ، ماده تاريخ وفاتش را چنين سروده است : ورخته من قول جبريل و قد * تهدمت و اللّه اركان الهدى كه برابر با 1323 ه . ق است . شاعر ديگرى چنين سرود : اف ليوم السبت اذ ارخوا * « يوم قضى فيه الامام الحسن » و برخى از ماده تاريخهاى فارسى وفات او اين است : « 3 » گفت هشيار سال رحلت او * « مامقانى به خلد كرد ورود » و ديگرى گفت : نمود ملهم غيبى به سال تاريخش * « هزار و سيصد و بيست و سه از عدد الهام » پيكر پاك و شريفش سالهاى بسيار صحيح و سالم مانده بود . در سال 1388 ه . ق - 65 سال پس وفاتش - به هنگام گسترش مقبره وى و آماده‌سازى قبرهاى ديگر ، ديوارهء لحد ايشان ناگهان فروريخت و جسد پاك و شريفش نمايان شد . جمعى از مردم نجف اين حادثه را مشاهده كردند ، و ديدند كه حتى رنگ كفن نيز تغيير نكرده بود . « 4 » اين مطلب را مرحوم آيت اللّه شيخ عبد اللّه مامقانى نيز پيش‌بينى كرده و نوشته بود : پدرم به بيمارى اسهال وفات يافت . اين از نيكبختى او

--> ( 1 ) . آل محبوبه ، . ماضى النجف و حاضرها ، ج 3 ، صص 254 - 255 . ( 2 ) . واعظ خيابانى ، علماى معاصرين ، صص 82 - 83 . ( 3 ) . مامقانى ، مخزن المعانى ، ص 250 . ( 4 ) . مهدى پور ، اجساد جاويدان ، ص 279 .