اينكه نظرشان بر مطلبى قرار مىگرفت ، پس گاهى مؤلف مطالب خود را تغيير مىداد و گاه تغيير نمىداد ؛ چون مطلب به نظرش تمام بود و اعتراضات را وارد نمىدانست . « 1 » علامه شرف الدين مىنويسد : من در همسايگى استاد و مسجدش بودم و نمازهاى خود را پشت‌سر او همراه گروهى از مقدسان ، علماى پرهيزگار و عموم مؤمنان مىخواندم . او به من لطف و عنايتى فراوان داشت و اين به خاطر سابقه او و پدرم - كه از شاگردان اوليه او به شمار مىرفت - بود ، پس من بدين‌سبب از او معضلات مسائل و مشكلات علمى را مىپرسيدم و او با سعه صدر و لطف بسيار به من پاسخ مىداد . « 2 » شاگردان از مجلس درس آن فقيه بزرگ ، عالمانى برخاستند كه هريك از فضلاى زمان خويش در حوزهء نجف به شمار مىرفتند . « 3 » برخى از آنان عبارتند از آيات عظام و حجج اسلام : 1 . سيد حسن صدر موسوى كاظمى ( 1272 - 1354 ه . ق ) نويسنده تأسيس الشيعه و تكملة أمل الآمل . 2 . شيخ محمّد حسن آل كبه ربيعى بغدادى ( د . 1336 ه . ق ) صاحب حاشيه بر رسائل و حاشيه بر مكاسب . 3 . سيد محمّد موسوى نجف آبادى . 4 . سيد محسن امين عاملى ( 1282 - 1371 ه . ق ) ، صاحب اعيان الشيعه و كشف الارتياب .

--> ( 1 ) . تهرانى ، الذريعه ، ج 21 ، ص 115 . ( 2 ) . شرف الدين ، بغية الراغبين ، ج 2 ، ص 74 . ( 3 ) . ؟ ؟ ؟ ؟ ، ج 7 ، ص 20 .