فرمود : بعضى از مورخين عامه ( ابن جبير ) در سفرنامه‌اش ( ص 261 ) نوشته است : عبد اللّه بن جعفر بن ابيطالب در كودكى ، پيش از حوادث كربلا ، با يزيد بن معاويه دوست بود . پس از شهادت ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام ، در مدينه قحطى آمد و يزيد به عبد اللّه بن جعفر دستور داد كه با اهل و عيالت به نزد ما بيا . او هم به سوى شام كوچ كرد و زمانى كه به قريه « راويه » رسيد ، زينب عليها السّلام فرمود : من داخل شهرى كه مرا با حال اسارت وارد آن كردند ، نمىشوم . و يزيد آن قطعه زمين را به او بخشيد و حضرت زينب در آنجا ماند تا از دنيا رفت . در بازگشت به تهران - بر خلاف ميل ناصر الدين شاه - استقبال پرشور و بىسابقه‌اى از او شد . مرحوم علامه امين عاملى مىنويسد : در استقبال او ، هيچ‌كس در تهران نماند و همه به خارج شهر شتافتند . « 1 » ويژگيهاى شخصى شاگرد نام‌آور مرحوم ميرزا ، علامه سيد محمّد تنكابنى - صاحب ايضاح الفوائد - ، كه بيش از 15 سال از محضر ميرزاى آشتيانى بهره برده بود ، دربارهء استادش مىنويسد : . . . آن مرحوم مواظب طاعات و عبادات ، نماز شب ، زيارت عاشورا در جميع اوقات عمرش و زيارت جامعهء كبيره در شبها ، و مجد در نشر علوم و تأليف كتب و جواب استفتائات بودند . . . . « 2 » اين مطلب ، نظم دقيق در زندگى و بهره‌بردارى از اوقات و كثرت ارادتش به ساحت قدس اهلبيت عصمت و طهارت عليهم السّلام را مىرساند .

--> ( 1 ) . امين ، اعيان الشيعة ، ج 5 ، ص 37 . ( 2 ) . واعظ خيابانى ، علماى معاصرين ، ص 379 .