و شهر بدهيد و به ميل آنها حركت كنيد . . . » . « 1 » پاسخ ميرزا به نامهء شاه مجتهد شجاع پايتخت نيز در مقام پاسخ ، به تماسهاى مكرر خويش براى لغو امتياز اشاره كرد و مفاسد واگذارى امتيازات را برنگاشت : « . . . دعاگو و ساير دعاگويان ، كه كرارا تلگرافا به عرض حضور رسانيده و مفاسد اين امر را مشروحا نصب العين اولياى دولت نموده ، كه موجب اخلال نظام مملكت و رفته‌رفته سبب عدم استقلال سلطنت و على الانصاف هادم اساس دين مبين و ماحى غرض از صدمات و ابتلائات حضرت خاتم النبيين و بعثت انبياء و مرسلين است ، و چون مدت زمانى گذشت و به زيارت جوابى كه حاكى از رفع كليهء اين بليهء كبرى و مفسدهء عظمى - كه ناشى از سوءتدبير اولياى دولت است - باشد مشرف نگرديدند . . . طريقى را انتخاب فرموده و مردم را از استعمال تنباكو و توتون منع نموده كه بدون ترتب مفسده بالاضطرار موجب انصراف شود . . . . لذا دعاگو هم به واسطهء عدم مخالفت با علما و مصلحت بينى ايشان ، صلاح چنين ديده كه به جناب آقاى معظم ميرزاى شيرازى سلمه اللّه تعالى تلگراف و مطلب را على ما هو الواقع اعلان دارند و قبل از ملاحظهء جواب . . . چون مانع بالكلية رفع نشده ، همان حكم را معمول داشته اجرا نمايند . . . . و بالجمله ، داعى گمانم اين بود كه در ازاى اين دولتخواهيها و زحمات ، قاطبهء علما بيشتر از پيشتر مشمول مراحم و عواطف ملوكانه شوند . . . حال نتيجه برعكس داده . . . و حسن خدمت نيكوئى تدبير علماى بلدان هم از قبيل مجتهد تبريزى و آقاى نجفى اصفهانى - سلمهما اللّه تعالى - كه هميشه خيرخواه دولت بوده‌اند ، به سوءتدبير به نظر انور رسيده كه دعاگو را هم

--> ( 1 ) . جعفريان و نجفى ، سده تحريم تنباكو ، ص 140 .