مىشد ، كه ناگهان در كف دست ايشان دملى پديدار شد و به دنبال آن بيماريهاى ديگر دامنگير وى شد تا سرانجام ، درازا كشيدن مرض خانه نشينش كرد و پس از يك ماه در 16 ذى القعدة الحرام 1316 ه . ق / 1277 ه . ش ، در 63 سالگى حيات را وداع گفت . در سوگ وى جامعهء علمى نجف يكپارچه غرق اندوه و ماتم شد ، و صداى گريه و ناله از هرسو به آسمان بلند شد ، و پس از تشييعى مفصل و باشكوه در يكى از حجره‌هاى صحن شريف علوى عليه السّلام در جهت در بازار بزرگ - طرف چپ آن كس كه داخل شود - دفن شد و جهانى از علم ، عمل و تقوا را با خود به خاك برد ؛ رفع اللّه فى الخلد مقامه . « 1 » ماده تاريخ وفات وى ، كلمهء « اغفرله » مىباشد . « 2 »

--> ( 1 ) . اصفهانى ، وقاية الاذهان ، ص 145 ؛ معلم حبيب آبادى ، مكارم الآثار ، ج 4 ، ص 1437 . ( 2 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ص 134 .