از والد معظم خود و سيد محمّد عباس تحصيل مراتب علميه كرده و در تمامى فضايل و كمالات نفسانيه طاق ، و پدر والاگهر خود را وارث بالاستحقاق ، و آن منبع فضل و شرف نعم الخلف و مصداق اين شعر مىباشد : زنده است كسى كه در ديارش * باشد خلفى به يادگارش فرخ رخ آن پدر كه چو وى باشدش پسر * خرم دل آن پسر كه چو او باشدش پدر ولادت او در روز پنجشنبه 19 جمادى الثانى 1284 ه . ق ، به هنگام نماز صبح ، و وفاتش در 25 ذيحجة الحرام - به نظر صحيح همان اول ماه رجب - 1361 ه . ق روى داد و هريك از : « ناصر الحفاظ ، قضى نحبه ناصر آل طه ، منطق بىنطق و سرگشته و معقول و منقول از حسرت ناله كنان » ماده تاريخ وفات او ( 1361 ه . ق ) است . « 1 » سيد ناصر حسين ، معروف به ناصر الملة ، يكى از علما و فقهاى بزرگ هند است كه توصيفش در اين مختصر نمىگنجد و نياز به مقاله‌اى جداگانه دارد . او از شاگردان پدرش بود . وى در 16 سالگى و پس از نگارش رسالهء اجتهادى دربارهء وجوب سوره پس از حمد در ركعت اول و دوم نماز ، از مفتى مير محمّد عباس شوشترى و پدر بزرگوارش ، اجازهء اجتهاد دريافت كرد . وى از 16 سالگى به تدريس پرداخت و در آغاز ، حدود 15 درس تدريس مىكرد و شيعه و سنى در جلسات درس وى شركت مىكردند . اما بتدريج اين درسها را كاهش داد ، و به فقه و اصول بسنده كرد . پدرش ، او را جانشين خود در تمام كارهايش همچون : پاسخ به استفتائات فقهى ، جواب نامه‌ها و تكميل و تتميم عبقات ، قرار داد . و زمانى كه مجلدات متعدد سبائك الذهبان را از او ديد ، به او لقب صدر المحققين داد .

--> ( 1 ) . مدرس خيابانى ، ريحانة الادب ، ج 3 ، صص 144 - 145 .