7 . همسر آيت اللّه شيخ اسد اللّه تهرانى ( د . 1332 ه . ق ) ، « 1 » كه از علماى بزرگ تهران و شاگرد حاجى ، ميرزاى آشتيانى ، آخوند خراسانى و ميرزا محمّد تقى شيرازى بود . درگذشت به فرمودهء پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلّم ، فقدان دانشمندان ضربه‌اى سهمگين بر پيكرهء امت اسلامى است : « موت العالم مصيبة لاتجبر و ثلمة لاتسد و هو نجم طمس و موت قبيلة ايسر من موت عالم » « 2 » ( مرگ دانشمند مصيبتى جبران‌ناپذير و شكافى پرناشدنى است . وى ستاره‌اى مىباشد كه به محاق نشسته است . و مرگ قبيله‌اى بزرگ آسانتر از فقدان يك دانشمند است ) . سرانجام ، آن رادمرد فخرآفرين در بامداد پنجشنبه 27 محرم الحرام 1306 ه . ق در سن 86 سالگى ، « 3 » پس از عمرى ارشاد و راهنمايى ، تأليف و تدريس ، طرد سلطهء بيگانگان و نفى حاكميت مستبدان ، چشم از جهان فروبست و جان‌به‌جان آفرين تسليم نمود . شيخ آقا بزرگ تهرانى - كه خود آن روزها نوجوانى 13 ساله و در تشييع جنازه حاضر بود ، روز وفات او را اينچنين توصيف مىنمايد : « 4 » ايران در مرگش يكپارچه به ناله در آمد ، و مردم از غم فقدانش در شيون و فرياد شدند . ازدحام جمعيت در تشييع جنازه‌اش به حدى بود كه چشم روزگار مانند آن را نديده بود . بازارها و مغازه‌ها تعطيل شده و پيكر

--> ( 1 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ج 1 ، ص 133 . ( 2 ) . منذرى ، الترغيب و الترهيب ، ج 1 ، ص 105 . ( 3 ) . اعتماد السلطنة ، المآثر و الآثار ، ص 138 ؛ موسوى كاظمى ، احسن الوديعة ، ج 1 ، ص 84 ، واعظ خيابانى ، علماء معاصرين ، ص 25 . ( 4 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ج 3 ، ص 1506 .